Sneeuw

Wat later dan vorig jaar is dit jaar de sneeuw ook aangekomen. Tenminste het sneeuwt nu buiten, grote vlokken en 't blijft al lekker liggen.

We zijn al weer een week in ons geliefde Canada terug. Zegt ze met een zucht. Het valt wel mee hoor, haha. We zijn weer terug in ons gewone ritme. Alex is weer terug zijn 'gewone' zelf, voor hoever dat gewoon is. En Erik deelt sinds maandag weer royaal zijn schaterlach uit.

Ik ben bezig om een schema in plaatjes te maken voor Alex. Hij wordt vaak erg boos als we zijn schoenen en sokken aan willen doen. Het schijnt dan echt als een totale verrassing te komen dat we naar buiten gaan. Ik hoop maar dat het hem helpt. Ik zou zijn leven zo graag wat makkelijker voor hem maken. 't Is een lieve blije jongen hoor, maar ja hij is ook vaak gefrustreerd.

Erik is echt enorm grappig. Hij tijgerde van de woonkamer naar de eetkamer (waar de computer is) gaat naast de stoel hier liggen, kijkt omhoog, doet z'n handen samen en met een hoop drama laat een klein zielig huiltje horen. Mama pak me op, ik wil erbij. Haha.

Hij kan ook erg goed alleen spelen. En vindt zijn eigen spiegelbeeld erg grappig. Sinds deze week eet hij ook lekker zijn groente en fruit. Ik was er al een tijdje mee bezig, maar toen had hij geen zin meer. Natuurlijk kreeg hij toen weer honger en nu eet hij lekker door.

Nederland

We zijn naar Nederland geweest en terug en ik had er niet eens over verteld op m'n blog.

Een aantal maanden geleden hebben we besloten om nu naar Nederland te gaan. Oma miste haar kleinkinderen en voor ons was het al ruim anderhalf jaar geleden dat we in Nederland waren geweest.

De heenweg ging redelijk goed. Alex had het de eerste twee uur erg moeilijk. We hadden zijn pyama niet mee en zijn slaapzak niet dus hij kon niet gaan slapen. We hadden slaapmedicatie gehad, maar hij viel er niet van in slaap. Ik heb hem bij me gepakt en ben gaan zingen, alleen ik ga slapen ik ben moe, en hij is op den duur toch weggezakt. Erik heeft bijna de hele rit geslapen. We kregen zo'n wiegje dat ze voorin ophangen voor hem en daar paste onze lekkere dikke bobbel nog precies in.

De terugweg hebben beide mannen bijna niet geslapen, maar ze waren ook niet lastig. Het kost een hoop energie om twee jongens steeds bezig te houden, maar niemand werd gek van het gehuil van onze jongens. Gelukkig zat er een klein meisje achter ons, dus ze hielden elkaar een beetje bezig. 

Alex was erg verontwaardigd dat oma niet buiten het vliegtuig stond te wachten. Hij snapte er niets van dat we eerst nog door de douane moesten en daarna nog op onze koffers moesten wachten. Toen we dan eindelijk de deur uitliepen op het vliegveld vloog hij bijna bij oma in haar armen.  De terugweg hebben we het dan ook stap voor stap verteld, maar daarbij zijn we 'vergeten' te vertellen dat oma in Nederland bleef. Het kostte een hele tijd om hem te kalmeren toen we hier aankwamen en oma was er niet. Hij heeft zo gehuild en niets hielp. 

De tijd in Nederland was erg fijn. We heben de kleine Mika kunnen bewonderen en knuffelen, Wim ontmoet, en natuurlijk met z'n allen weer eens bij elkaar. We hebben weinig bijzonders gedaan. Met twee kinderen ben je toch minder mobiel, maar de jongens hebben genoten van alle aandacht. 

Arian en ik zijn nog een paar dagen samen weggeweest. Het was fijn, we zijn gewoon in Zeeland gebleven maar het maakt ook niet uit waar je naartoe gaat. Het was erg stil zonder de jongens, vooral tijdens het eten en 's ochtends.

Vanacht was een zware nacht. De jongens werden steeds wakker, maar we hadden ook niet anders verwacht. Om half zeven waren we allemaal uit bed, maar ook dat kwam niet onverwacht, het viel me mee eigenlijk. Erik was gisteren toen we thuiskwam ook flink verdrietig.

Het hele huis was voor ons schoongemaakt en alle was gedaan. Echt heel fijn! Alleen de koffers moet ik uitpakken en ook daarvan is het meeste schoon. 

Het is altijd dubbel om weer weg te gaan. Het wordt makkelijker omdat mijn leven hier ook voller wordt, maar het is altijd weer voor zo lang en dat is toch weer moeilijk. Dat Alex het nu ook door gaat hebben en oma mist maakt het dan weer minder makkelijk.

Och wat hebben we een nieuwe auto!

Nu ja bijna dan. Onze andere auto is onbruikbaar verklaard. Nu ja we mochten kiezen, minder geld en de auto laten repareren en dan zelf bijleggen om dat te doen, of meer geld en bijleggen voor een nieuwe auto. Nu dan is de keuze redelijk snel gemaakt. Gisteren zijn we dus een auto wezen kopen, voor hoeverre je het een auto wil noemen.

Ja wij horen nu ook bij de eigenaren van een minivan. Het leek ons niet echt een verstandige keuzen om weer een nissan sentra te kopen aangezien de kofferbak voor ons wat aan de kleine kant was.

Nu is dit wel weer een grote stap de andere kant op. Maar ik mag er voorlopig toch nog niet in rijden. De drive test centres werkers hebben namelijk gisteren een voorstel afgewezen en zijn voorlopig nog niet terug aan het werk. De staking duurt nu al 3 maanden, en er is een kans dat er nog 3 bijkomen.

Och wat hebben we een mooie auto!

Normaal gesproken als je een auto naar de garage brengt dan maken ze de auto, zodat je het op een later tijdstip op kunt halen en weer fijn naar huis kunt rijden. Dit keer ging alles anders, Arian heeft de auto naar de garage gebracht waar de monteur de auto heeft gerepareerd, maar toen.

Toen kwam er een oud vrouwtje, eerst reed ze tegen een 2002 Mustang GT aan (Arian vond het erg belangrijk om dat detail door te geven dus doe ik dat ook maar voor de autokenners onder mijn bloglezers), daarna rijdt ze achteruit in onze auto, onze auto wordt dan tegen een minivan aangeduwd. 3 van deze voertuigen konden gelukkig nog rijden, al was de eigenaar van de Mustang vast niet erg blij met dit gebeuren, maar onze auto, nu dat is een ander verhaal.

We weten nog niet of de auto gerepareerd gaat worden ofdat we een nieuwe moeten kopen. De passagierskant van de auto is erg beschadigd. Een van de komende dagen komt er een verzekeringsman kijken naar de auto.

Tot die tijd rijden we in een Mazda3, nu vind ik dat helemaal geweldig! Want ik vind dat een erg mooie auto. We hopen dat onze auto nog gerepareerd kan worden, maar ach we zullen zien.

Mika

Dinsdag ochtend vroeg is Suzan bevallen van een jongen! Suzan en Simon hebben hem Mika genoemd en op de foto's is het een mooi mannetje. Gelukkig mogen we hem over minder dan een maand gaan knuffelen.

We zijn met Alex al hard aan het oefenen op zijn naam. Die heeft Mika omgedoopt tot Koka.



Alex is ziek, die kreeg vanmiddag opeens hoge koorts en voelt zich erg ellendig. Hij heeft vanmiddag ruim een uur stil op een stoel gezeten.

Herfst, herfst, wat heb je te koop

Het is hier volop herfst dat schreef ik op mijn andere blog al in september. Maar nu heb ik de foto's om het te bewijzen!

Alex en ik gaan er bijna elke dag op uit. Erik mag uit de goedheid van Alex zijn hart ook mee, als hij maar braaf achterin blijft liggen en niet teveel herrie maakt. Regelmatig rijden en lopen we naar de winkel van 'Brantwood Farms' daar koop ik dan een paar lekkere verse appels en zo gaan we dan weer terug. Als de speeltuin eenmaal in het vizier komt moet de appel het ontgelden en wordt er driftig gewezen en aan het tuigje getrokken.

Dat was het makkelijke gedeelte van de rit! Want dan moeten we weer naar huis en Alex wil niet naar huis, Alex wil eigenlijk nooit naar huis. Hij vindt het overal veel interesanter. Zo wilde hij vandaag na kerktijd niet met ons mee. Hij zat braaf bij grandpa op de arm en zwaaide heel lief naar ons, 'bye bye' zei Alex. Hij is toch met ons mee naar huisgekomen, maar dat ging niet zonder tranen.

Ik heb ook ons huis in herfststijl gebracht.

En er hangen meer en nieuwe foto's op de muur. Alex begint langzaamaan wat naar plaatjes te wijzen en het leek ons een goed idee om van elk familielid een foto aan de muur te hebben, dan kunnen we wat namen oefenen. Hij vindt het op het moment vooral leuk om de foto's van de muur te halen en ze ergens op te stapelen om dan weer een poging te doen om ze op te hangen. Nee hij mag er niet aankomen, maar ja probeer hem dat maar eens wijs te maken.

Erik blijft zijn eigen vrolijke zelf. Hij lag vanavond in een deuk om zichzelf. Arian had blokjes op de leuning van zijn stoel gezet en dan duwde Erik die er zelf vanaf en zat flink te giechelen als ze dan weer op de grond vielen. We staan er steeds weer versteld van hoeveel hij ziet en doorheeft en wat hij allemaal al kan. Dan merken we zo dat dat met Alex anders was. Erik eet al een ruime week groente. Hij zat al bij ons aan tafel en moest steeds huilen, nu zijn we erachter dat hij ons zag eten en ook wilde eten. Hij vindt het geweldig. Als hij bij ons aan tafel zit dan zit hij mee te smakken. Echt zo bijzonder.

Oktober

Voor morgen staat mijn rijexamen geboekt, alleen zijn ze aan het staken! Ik heb net nog even gekeken en ze zijn nog niet terug aan het werk. Jammer, ik had er nu eigenlijk wel op gehoopt, had toch fijn geweest om er vanaf te zijn.

Het is hier flink koud, de winterjassen zijn uit de kast gehaald en de tshirs weer opgeruimd. We genieten van de kleuren en ik van het slapen in een koude slaapkamer. Dat laaste levert nog flink wat discussies op aangezien ik het graag koud heb in de kamer en Arian niet. Gelukkig lig ik bij het raam. 

Er komt nu elke week iemand langs om mij met Alex te helpen. Elke week een uur, het lijkt niet zoveel, maar het is erg lekker om dat uur even te kunnen doen wat normaal niet lukt. Zoals boven opruimen, of de badkamer schoonmaken. Of gewoon even lekker met Erik knuffelen zonder dat er over hem heengelopen wordt. 
Alex leert op het moment flink wat woorden bij. Ik geniet er erg van. Zo kan hij nu: socks, shoes, juice, ball, book, bijbel, appel. En dan de woorden die hij al kon. Hij kopieert ook veel wat wij zeggen. Gisteren wilde hij een appel en ik zei, Alex appel? Wat dan vrij werd vertaald door Alex in: Ane aboe. Appel is dan nu ook verandert in aboe, maar wij weten wat hij betekent wat natuurlijk het belangrijkste is. 

Erik beweegt zich al wat voort. Als hij speelgoed uit zijn bereik duwt gaat hij er zetje voor zetje achteraan. Ik heb hem flink toegesproken dat tijgeren en kruipen nog niet is toegestaan. Ahoewel het misschien voor Erik wel handig zou zijn om uit het bereik van zijn broer te kruipen. Alex vindt Erik namelijk geweldig, om op te zitten, over heen te lopen, aan zijn benen door de kamer te trekken of gewoon naast hem liggen en in zijn oor te gillen. Erik heeft hier toch wat zijn bedenkingen over, maar meestal ondergaat hij het geduldig.

Erik is nu volledig overgeschakeld op de fles. We kwamen er een paar weken geleden achter dat hij niet groeide. Hij was ook steeds erg ontevreden. Ik ben hem eerst gaan bijvoeden met de fles nadat ik hem gevoed had, natuurlijk keldert dan de melkproductie helemaal en binnen een paar dagen kreeg hij alleen nog maar de fles. Natuurlijk is het jammer, maar ach ik kan me er niet heel erg druk over maken. Tenslotte is Erik nu weer erg blij en tevreden en daar gaat het toch om.

Een nieuwe blog

Na 4 jaar dezelfde blog, begin ik hier een nieuwe blog.

Ik heb de blog anders genoemd, tenslotte gaat het niet meer alleen over mij, maar over ons hele gezin. Ik heb voor mezelf ook de focus verandert. Ik hield mijn blog ook bij vanwege het gemis van Nederland, het gemis is niet weg, maar mijn gezin neemt zoveel meer in beslag dan het terugdenken hoe het was in Nederland, of hoe het zou zijn om er te zijn.

Voor de rest verandert er dus niets! En blijf ik hier gewoon gezellig vertellen over het wel en wee van ons gezin.

Karin