February!

Ik zou me moeten schamen. Bij nu is het februari, dus zeker te laat om iedereen nog een gezegend 2011 te wensen. Ik vind het leven op het moment wat hectisch, dus dan schiet het blogschrijven er wat bij in. Dus ik zal jullie eens op de hoogte brengen van het wel en wee in de Droogendyk family.

Erik begint lekker te kletsen. Wat ik erg gezellig en vooral erg bijzonder vindt. Mijn zoon van anderhalf kan gewoon woorden zeggen die wat betekenen. Ik moet er erg aan wennen. Hij is nu helemaal in de 'MINE' periode, waar zijn broer gezellig aan mee doet, die heeft die fase overgeslagen toen hij anderhalf was, dus ik denk dat hij die nog even in moet halen. En daarnaast heeft Erik een lekker karaktertje, dus de woedebuien zijn hier ook van een bijna dagelijkse orde, hij weet ondertussen dat die bij de voordeur uitgeschreeuwd en gehuild behoren te worden en niet midden in de woonkamer.
Maar 't is daarnaast ook een erg lief ventje. Vanavond zijn we uit eten geweest met z'n drieen, want Alex was met zijn werker van Peace Haven mee, en hij heeft het zo geweldig gedaan. Lekker frite zitten eten, kletsen, spelletjes spelen, het was gewoon erg gezellig met hem erbij.
Ik was gisteren vergeten om over Erik's babies te vertellen! Erik heeft namelijk een hele berg babies. Elke knuffel heet baby, hij heeft er twee die elke avond mee naar bed gaan en daarnaast heeft hij dekentjes, en die heten ook baby. Dus elke avond als hij naar bed gaat loopt hij eerst beneden een rondje 'bi bibi, bi bibi, bi bibi' wat dus betekent, 'my baby'. Als hij dan al zijn hebben en houwen bij elkaar heeft geraapt kan hij met een gerust hart naar boven. Als hij dan in zijn bed ligt, moet hij eerst weer even controleren of zijn knuffel er wel is en genoeg dekentjes om de nacht door te komen en dan kan hij rustig gaan slapen. Dat is na een 'ni ni' en een 'Wa yoe'  (night, night, love you).

Alex praat ondertussen ook lekker door. Af en toe denk ik houd je mond nu eens. Hij heeft de behoefte om alles wat er gebeurdt overdag te vertellen. Aangezien hij er veel 'jargon' doorheen gebruikt is het vaak nog moeilijk om te begrijpen waar hij het over heeft. Maar vooral gewone verzoeken kunnen duidelijk kenbaar gemaakt worden.
Nederlands is ondertussen bijna volledig uit zijn woordenschat verdwenen. Behalve een paar woorden zoals 'kleren aan' en hij kan tot 10 tellen. Maar verder wordt er geen Nederlands gepraat. Ook heeft hij liever niet dat ik Nederlands tegen hem praat. En dus als ik wil dat er naar me geluisterd wordt dan zeg ik het maar in het Engels. Tegen Erik probeer ik wel nog zoveel mogelijk Nederlands te praten.
Gisteren heeft hij voor het eerst een hele kerkdienst 'uitgezeten' het woord zitten hebben we erg liberaal toegepast. Zijn favoriete houding is op zijn buik onder onze benen, zijn hoofd net buiten de kerkbank zodat hij precies in de gaten kan houden wat er voor en achter ons gebruikt. Dat ziet er vast erg grappig uit voor de mensen wat verder achterin, zo'n hoofd dat buiten de bank steekt. Daarnaast zit hij ook graag onder de bank en af en toe komt hij ook nog even op de bank bij ons op schoot zitten. Het zingen vindt hij wel leuk, dan roept hij flink mee.
We weten sinds ruim een week nu ook dat we eindelijk geld krijgen voor Alex. Woensdagavond komt er iemand van Peace Haven langs om over extra uren te praten. Daar zie ik erg naar uit en het zal voor hem en Erik ook goed zijn. Al kunnen ze heel af en toe samen in redelijke vrede spelen, het is nog steeds een flinke kluif om te zorgen dat Alex Erik met rust laat.
Hij kan zelf wel steeds beter spelen. Vooral puzzels gaat goed. Hij maakt ze door te herinneren waar elk stukje gaat. Dus in het begin heeft hij erg veel hulp nodig, maar na een keer of 5 kan hij het zelf. Hij legt dan de puzzelstukjes op zijn kop en kiest ze uit op vorm en weet dan waar ze gaan. Een erg bijzondere manier om puzzels te maken, maar hij schijnt niet te kunnen zien dat die stukjes samen straks een plaat vormen. Als de puzzel af is, ziet hij dan wel wat er te zien is, maar tijdens het maken, schijnt dat niet door te dringen.

Met de zwangerschap gaat het goed denk ik. Ik heb zoals gewoonlijk al een flinke buik en voel de baby af en toe ook al. Maar voor de rest vind ik het nog steeds wat onwerkelijk. Ik ben ondertussen bijna op de helft, dus het moet maar eens werkelijkheid worden, maar het gaat allemaal zo snel en er is genoeg te doen met twee van die jongens in huis, dat ik er maar weinig bij stil sta, alleen als ik merk dat de vloer elke week al wat verder weg lijkt te zijn. We zijn begonnen met Erik zijn kamer verfklaar te maken. En dan over een week of twee gaan we verven. Geel met groen gaat het worden. De baby zal eerst een tijdje bij ons op de kamer komen, maar daarna bij Erik, dus van daar dat we zijn kamer aan gaan pakken.

Sinds het 2011 is hebben we flink wat sneeuw gekregen. Ik ben er ondertussen wel wat moe van en zie erg uit naar de lente zodat we weer naar buiten kunnen. Alex vindt de sneeuw maar zozo en Erik moet er helemaal niets van hebben, dus echt zin om de jongens dan volledig aan te kleden in sneeuwbroeken, laarzen, wanten, jassen en mutsen om dan na 5 minuten weer naar binnen te moeten heb ik niet.

Foto's komen later...