Mmmm, Brood

De jongens liggen in bed en Arian is wat boodschappen gaan halen. Dus heb ik even tijd om mijn blog bij te werken.

Erik kruipt op handen en knieen. Hij geeft nog steeds de voorkeur aan tijgeren, maar regelmatig beweegt hij zich nogal houterig voort in de echte kruiphouding. Als we dan erg enthousiast reageren wordt hij zo blij dat hij vergat hoe dat kruipen ook alweer moest. Erg schattig vind ik dat.
Hij is vorige week flink ziek geweest. Veel hoesten en snotteren en toen ook nog koorst erbij. Arian is met hem langs de dokter geweest op zaterdag, want hij had wat moeite om genoeg zuurstof in zijn longen te krijgen. Gelukkig was het alleen een virus infectie en met paracetamol en zoutoplossing is het nu al veel beter. Nu loopt het er allemaal uit wat natuurlijk veel gezonder is, alleen jammer voor hem dat ik nu met zakdoekjes achter hem aanloop. Alex ziet dat natuurlijk en is zelf ook wat verkouden. Dus pakt hij eerst een zakdoekje voor zijn eigen neus en dan voor mama's neus (die niet verkouden is) en dan veegt hij Erik's neus ook nog even af. Erik is daar wat minder van gecharmeerd. 

Voor Alex heb ik nu een plaatjes schema ophangen. Ik heb twee stroken klitteband aan de muur gehangen. En ik had al plaatjes gemaakt die Nicole, die komt donderdags met Alex spelen, heeft de plaatjes gelamineerd. Ik heb ook een strook klitteband op een houten plankje geplakt. Dan kunnen we het meenemen, of op tafel neerzetten. 

En Alex heeft al goed door wat het betekent. Sommige plaatjes moeten we nog wat uitleggen, maar als we dat eenmaal hebben gedaan weet hij wat we van hem verwachten. Ik hang geen schema op van een hele dag, maar wel van dagdelen. Zoals die in deze post voor gisteravond. Hij moest in bad en zo weet hij dat. Als het aan hem zou liggen zou hij de hele dag achter de computer zitten. En als we dan zouden zeggen als de kookwekker gaat ga je in bad is hij het daar niet mee eens. Nu kan hij zien dat na dat hij in bad is geweest hij nog even op de computer mag en hoeft hij ook niet boos te worden.

Donderdagavond hadden Arian en ik de eerste van een reeks avonden over het opvoeden van kinderen met autisme spectrum stoornissen. En Alex en Erik gingen naar een neef en nicht van Arian en toen hebben we het houten plankje meegenomen. Zodat hij kon zien dat hij daar niet naar bed hoefde en wanneer wij hem weer zouden komen halen. Hij ging dan ook zonder problemen mee naar huis. Natuurlijk is het geen wondermiddel. Hij wilde daarnet niet naar bed ook al stond dat op het plaatje aan de muur. Hij zegt dan 'no suk' wat betekent, geen tut. Maar hij weet wel wat er van hem verwacht wordt.

Het praten van Alex gaat goed vooruit. Hij plakt soms al twee woorden aan elkaar. Zoals 'no tut' of 'bye bye Thomis' (als Thomas the tank engine is afgelopen). Het is erg fijn dat hij nu ook vaker aan kan geven wat hij wil.

We hebben de mannen sinds twee weken samen in bad gezet. Ik wilde het wel eens proberen, want je weet nooit of Alex dat gaat accepteren of niet. Maar het gaat erg goed. Erik wordt flink heen en weer verhuisd om aan Alex zijn wensen te accomoderen, maar hij vindt in bad gaan helemaal geweldig dus neemt hij dat er maar bij. De ene avond gaat Erik er eerst uit en de andere avond Alex. Eigenlijk gaat dat vanzelf, of eerlijk gezegd heeft Alex dat in de hand. Die zegt dan 'Eg out' en dan moet Erik er dus uit. Of 'At out' dan wil hij er uit. Alex vindt het fijn om op zijn rug in het water te liggen met zijn hoofd boven water, of om in het lege bad te spelen. En Erik spettert graag en kruipt rond als er maar een klein laagje water in het bad zit. En dus is het wel handig dat ze om de beurt er als eerste uit gaan.

Ik heb de afgelopen twee weken twee keer zelf brood gebakken. De eerste keer was een experiment en dat viel erg in de smaak. En dus had ik voor de tweede keer maar broodblikken gekocht. Ik ga proberen het elke week te doen. Het valt me eigenlijk erg mee hoeveel werk het is en ik vind het vooral erg leuk om te doen.

De foto is het resultaat van de eerste keer.  Nu dat ziet er niet slecht uit toch?