Wat later dan vorig jaar is dit jaar de sneeuw ook aangekomen. Tenminste het sneeuwt nu buiten, grote vlokken en 't blijft al lekker liggen.
We zijn al weer een week in ons geliefde Canada terug. Zegt ze met een zucht. Het valt wel mee hoor, haha. We zijn weer terug in ons gewone ritme. Alex is weer terug zijn 'gewone' zelf, voor hoever dat gewoon is. En Erik deelt sinds maandag weer royaal zijn schaterlach uit.
Ik ben bezig om een schema in plaatjes te maken voor Alex. Hij wordt vaak erg boos als we zijn schoenen en sokken aan willen doen. Het schijnt dan echt als een totale verrassing te komen dat we naar buiten gaan. Ik hoop maar dat het hem helpt. Ik zou zijn leven zo graag wat makkelijker voor hem maken. 't Is een lieve blije jongen hoor, maar ja hij is ook vaak gefrustreerd.
Erik is echt enorm grappig. Hij tijgerde van de woonkamer naar de eetkamer (waar de computer is) gaat naast de stoel hier liggen, kijkt omhoog, doet z'n handen samen en met een hoop drama laat een klein zielig huiltje horen. Mama pak me op, ik wil erbij. Haha.
Hij kan ook erg goed alleen spelen. En vindt zijn eigen spiegelbeeld erg grappig. Sinds deze week eet hij ook lekker zijn groente en fruit. Ik was er al een tijdje mee bezig, maar toen had hij geen zin meer. Natuurlijk kreeg hij toen weer honger en nu eet hij lekker door.
Tuesday, December 15, 2009
Tuesday, December 8, 2009
Nederland
We zijn naar Nederland geweest en terug en ik had er niet eens over verteld op m'n blog.
Een aantal maanden geleden hebben we besloten om nu naar Nederland te gaan. Oma miste haar kleinkinderen en voor ons was het al ruim anderhalf jaar geleden dat we in Nederland waren geweest.
De heenweg ging redelijk goed. Alex had het de eerste twee uur erg moeilijk. We hadden zijn pyama niet mee en zijn slaapzak niet dus hij kon niet gaan slapen. We hadden slaapmedicatie gehad, maar hij viel er niet van in slaap. Ik heb hem bij me gepakt en ben gaan zingen, alleen ik ga slapen ik ben moe, en hij is op den duur toch weggezakt. Erik heeft bijna de hele rit geslapen. We kregen zo'n wiegje dat ze voorin ophangen voor hem en daar paste onze lekkere dikke bobbel nog precies in.
De terugweg hebben beide mannen bijna niet geslapen, maar ze waren ook niet lastig. Het kost een hoop energie om twee jongens steeds bezig te houden, maar niemand werd gek van het gehuil van onze jongens. Gelukkig zat er een klein meisje achter ons, dus ze hielden elkaar een beetje bezig.
Alex was erg verontwaardigd dat oma niet buiten het vliegtuig stond te wachten. Hij snapte er niets van dat we eerst nog door de douane moesten en daarna nog op onze koffers moesten wachten. Toen we dan eindelijk de deur uitliepen op het vliegveld vloog hij bijna bij oma in haar armen. De terugweg hebben we het dan ook stap voor stap verteld, maar daarbij zijn we 'vergeten' te vertellen dat oma in Nederland bleef. Het kostte een hele tijd om hem te kalmeren toen we hier aankwamen en oma was er niet. Hij heeft zo gehuild en niets hielp.
De tijd in Nederland was erg fijn. We heben de kleine Mika kunnen bewonderen en knuffelen, Wim ontmoet, en natuurlijk met z'n allen weer eens bij elkaar. We hebben weinig bijzonders gedaan. Met twee kinderen ben je toch minder mobiel, maar de jongens hebben genoten van alle aandacht.
Arian en ik zijn nog een paar dagen samen weggeweest. Het was fijn, we zijn gewoon in Zeeland gebleven maar het maakt ook niet uit waar je naartoe gaat. Het was erg stil zonder de jongens, vooral tijdens het eten en 's ochtends.
Vanacht was een zware nacht. De jongens werden steeds wakker, maar we hadden ook niet anders verwacht. Om half zeven waren we allemaal uit bed, maar ook dat kwam niet onverwacht, het viel me mee eigenlijk. Erik was gisteren toen we thuiskwam ook flink verdrietig.
Het hele huis was voor ons schoongemaakt en alle was gedaan. Echt heel fijn! Alleen de koffers moet ik uitpakken en ook daarvan is het meeste schoon.
Het is altijd dubbel om weer weg te gaan. Het wordt makkelijker omdat mijn leven hier ook voller wordt, maar het is altijd weer voor zo lang en dat is toch weer moeilijk. Dat Alex het nu ook door gaat hebben en oma mist maakt het dan weer minder makkelijk.
Een aantal maanden geleden hebben we besloten om nu naar Nederland te gaan. Oma miste haar kleinkinderen en voor ons was het al ruim anderhalf jaar geleden dat we in Nederland waren geweest.
De heenweg ging redelijk goed. Alex had het de eerste twee uur erg moeilijk. We hadden zijn pyama niet mee en zijn slaapzak niet dus hij kon niet gaan slapen. We hadden slaapmedicatie gehad, maar hij viel er niet van in slaap. Ik heb hem bij me gepakt en ben gaan zingen, alleen ik ga slapen ik ben moe, en hij is op den duur toch weggezakt. Erik heeft bijna de hele rit geslapen. We kregen zo'n wiegje dat ze voorin ophangen voor hem en daar paste onze lekkere dikke bobbel nog precies in.
De terugweg hebben beide mannen bijna niet geslapen, maar ze waren ook niet lastig. Het kost een hoop energie om twee jongens steeds bezig te houden, maar niemand werd gek van het gehuil van onze jongens. Gelukkig zat er een klein meisje achter ons, dus ze hielden elkaar een beetje bezig.
Alex was erg verontwaardigd dat oma niet buiten het vliegtuig stond te wachten. Hij snapte er niets van dat we eerst nog door de douane moesten en daarna nog op onze koffers moesten wachten. Toen we dan eindelijk de deur uitliepen op het vliegveld vloog hij bijna bij oma in haar armen. De terugweg hebben we het dan ook stap voor stap verteld, maar daarbij zijn we 'vergeten' te vertellen dat oma in Nederland bleef. Het kostte een hele tijd om hem te kalmeren toen we hier aankwamen en oma was er niet. Hij heeft zo gehuild en niets hielp.
De tijd in Nederland was erg fijn. We heben de kleine Mika kunnen bewonderen en knuffelen, Wim ontmoet, en natuurlijk met z'n allen weer eens bij elkaar. We hebben weinig bijzonders gedaan. Met twee kinderen ben je toch minder mobiel, maar de jongens hebben genoten van alle aandacht.
Arian en ik zijn nog een paar dagen samen weggeweest. Het was fijn, we zijn gewoon in Zeeland gebleven maar het maakt ook niet uit waar je naartoe gaat. Het was erg stil zonder de jongens, vooral tijdens het eten en 's ochtends.
Vanacht was een zware nacht. De jongens werden steeds wakker, maar we hadden ook niet anders verwacht. Om half zeven waren we allemaal uit bed, maar ook dat kwam niet onverwacht, het viel me mee eigenlijk. Erik was gisteren toen we thuiskwam ook flink verdrietig.
Het hele huis was voor ons schoongemaakt en alle was gedaan. Echt heel fijn! Alleen de koffers moet ik uitpakken en ook daarvan is het meeste schoon.
Het is altijd dubbel om weer weg te gaan. Het wordt makkelijker omdat mijn leven hier ook voller wordt, maar het is altijd weer voor zo lang en dat is toch weer moeilijk. Dat Alex het nu ook door gaat hebben en oma mist maakt het dan weer minder makkelijk.
Subscribe to:
Comments (Atom)