Alex gaat ondertussen een paar weken naar school en het gaat erg goed. Als hij thuiskomt en ik vraag hoe het was zegt hij: great! En daar mag ik het dan mee doen. Ik kan vragen tot ik een ons weeg maar meer komt er niet uit.
Maar af en toe komt er op een onverwacht moment wat meer informatie uit. Dus ik weet nu dat hij graag met Josiah speelt. Hoe het haar zat op een bepaalde dag van 3 meisjes in zijn klas. En dat Charlie leeuw geluiden maakt en ze dan wegrennen voor de leeuw.
Vorige week was het open dag en konden we zelf even gaan kijken wat hij nu echt gedaan had. En zijn juf is erg over hem te spreken. Hij doet goed mee, heeft vriendjes en hij zoekt geen ruzie. We hoeven ons dus voor nu geen zorgen over hem te maken. De busreis vindt hij ook prima. Hij wordt 's ochtendsom 7.20 opgehaald en is 's middags pas om 4.30 thuis. Dus dat zijn lange dagen. Wat voor ons thuis dan wel lekker is. Maar ik moet eerlijk zijn, over de laatste maanden is het eeuwige vechten en huilen en schreeuwen en krijsen iets minder geworden. Zo een keer per week kunnen ze nu samen spelen waar ze in een half uur maar een keer elkaar in de haren vliegen. Dus wie weet komt het ooit nog eens goed tussen die twee!
Erik vindt het wel lekker dat hij nu een paar dagen per week het huis alleen heeft, dat niemand zijn treinen aanvalt of ze door elkaar heen schopt.
Het is een schatje. Elke keer wanneer we naar kerk gaan zegt hij 'be careful daddy' wanneer we door st George rijden. Het dorp ligt zo ongeveer op de helling van een bescheiden heuvel en hij is erg bang dat we er achteruit weer naar beneden rollen. Op bruggen en in bochten horen we ook ongeveer zulke dingen. En op de snelweg mag hij zeker niet te hard rijden. We worden goed in de gaten gehouden.
Hij verzing hele verhalen met zijn treinen, ook zonder zijn treinen, hij heeft tenslotte twee handen en je linkerhand kan prima Thomas zijn en je rechterhand doet het geweldig als Percy. En een rails, ach waar heb je anders benen voor? Ik zit ook geregeld vast op een stoel met mijn benen op de tafel waar dan de treinen over heen rijden en dan is het de 'shake shake bridge' ook een creatie uit de Thomas verhalen.
Esther heeft zich maar eens bedacht dat ze zichzelf ook gaat laten horen. Dus als ze het er niet mee eens is, dan komen we dat snel genoeg te weten. Ze kan dan flink boos kijken en piepen. Als ze wat wilt dan wijs je en maak je zeehond geluiden. En wanneer je vindt dat iemand je onrecht aandoet dan knijp je je ogen heel hard samen zodat er een traan uitkomt, trekt een zielig gezicht en je gaat zitten huilen.
Haar broers worden soms wat moe van haar, want ze wil met alles meedoen. Maar ze spelen graag 'ring around the rosie' (zoiets als Jan Huigen in de ton) met haar. En het liefst zit ze midden in de zandbak en daarna midden in bad.
Het is hier ondertussen al echt herfst aan het worden. Ik moet snel eens foto's gaan maken van de bomen in de zon. Het is wel lekker afgekoeld en ik heb de kachel nog niet aangezet. Het is 's ochtends wel flink koud in huis, maar dan doen we maar een trui aan en dan warmt het vanzelf wel op. Maar ik denk niet dat we dat zo nog lang gaan volhouden.