Esther is ondertussen al 1 maand. Het drinken gaat ondertussen wat beter, ze slaapt ook al langere stukken door de nacht. Voor de rest is ze overdag niet echt een blije baby, maar gelukkig huilt ze weinig zolang je haar vasthoudt. De mannen vinden het maar niets als ze huilt, dus dan houd ik haar meestal maar vast. Er kunnen er best twee op schoot en ik kan ook boekjes lezen en Esther vasthouden.
Voor de rest doe ik het maar met foto's. Tenslotte kan je veel dingen niet laten zien met woorden. Maar in ieder geval houden onze jongens zich goed bezig met water, Erik kletst ons de oren van het hoofd zoals 'detu coiing' (Esther crying), of 'Jaja date ina doddle?' (Alex, water in your bottle?). Er komt geen Nederlands uit. En Alex wil graag luisteren, maar vindt het erg moeilijk.
Zo langzamerhand wennen we aan het leven met 5. Het afgelopen weekend hielp niet echt mee, aangezien we twee dagen met Esther in het ziekenhuis hebben doorgebracht.
Vrijdag begon Esther minder te drinken, zaterdag zag ze er de hele dag wat raar uit, maar ik snapte niet zo goed waarom. Totdat ze steeds minder begon te drinken en we telehealth hebben gebeld. De verpleegkundige vroeg een aantal dingen en stuurde ons meteen naar het ziekenhuis omdat het leek of Esther uitgedroogd was.
Arian is met haar naar het ziekenhuis gereden en toen moest ze daar blijven.
Maandag mochten we naar huis omdat ze redelijk goed dronk. De spenen in het ziekenhuis bleken veel beter voor haar te zijn. En daarnaast hebben we hulp gehad, en krijgen we hulp, van het 'eet en slikteam'. Ze hebben ons geholpen om Esther te kunnen helpen aangezien ze wat moeite heeft met ademen en slikken op de juiste momenten.
Ze drinkt nu thuis ook redelijk met de spenen die we mee hebben gekregen uit het ziekenhuis en de 'nieuwe' manier van voeden.
Erik vond het maar niets en is er een paar dagen erg huilerig van geweest. Alex kan je dan toch al meer uitleggen, die snapte wel dat Esther ziek was.
Voor de rest vinden de mannen Esther wel prima. Alex vindt het fijn dat de onzekerheid weg is, nu is ze er dus hoeft hij niet meer te wachten op iets van wat je niet weet wanneer het komt. En jaloers is hij niet. voor Erik hoort ze er al helemaal bij. Hij is erg bezorgd dat we haar ergens vergeten en vraagt dan ook steeds waar baby Esther is.
Ik vind het wel even wennen met drie kids thuis. Vooral bij momenten is het erg hectisch, maar ik voel me zoveel beter dan toen ik zwanger was dat ik het dan ook wel aankan.
