Erik, waar is je haar?

November

Gisteren was halloween, gelukkig maar dan kan vandaag al die troep in de tuinen weer opgeruimd worden. Het wordt elk jaar wat gruwelijker met dode poppen in de tuin geraamtes, en geesten. Niets geen schattige spookjes meer, of gezellige pompoenen met enigzins enge gezichten eruit gesneden. Dit jaar waren er ook minder tuinen versierd, we hebben het idee dat dat komt omdat dit ook voor mensen die niet tegen halloween zijn wat te ver gaat.

Zaterdag zijn we naar de fotograaf geweest. We hebben foto's laten maken toen Alex 14 maanden was en ik wilde er ook graag een van Erik rond die tijd. Nu is dat al weer twee maanden geleden, maar ach, wat is twee maanden nu echt. Het ging erg goed, en Alex lacht ook op bijna elke foto. Erik ook, maar ach die heeft vaak een lach op zijn gezicht, dus daar had ik me niet druk om gemaakt. We kwamen er thuis wel achter dat op de foto's van twee jaar geleden Arian hetzelfde shirt draagt!

Erik kan heerlijk zelf spelen. Ik moet dan zijn stoeltje bij de koffietafel zetten, hij pakt een hele rij autootjes of blokken en zit daar dan heerlijk te spelen. Hij is ook over zijn eenkennigheid heen. In de creche huilt hij niet meer. En hij zit ook rustig bij anderen op de arm, zolang hij Arian maar niet ziet. Mij zien is geen probleem, maar Arian wel. Grandma en Grandpa zijn favoriet, maar ja daar blijft hij dan ook elke week een nachtje slapen. Ik vind het zo leuk om te zien hoe hij net zo snel naar hun toe rent als naar ons.

Beide jongens zijn erg makkelijk met andere mensen. Wat ik wel fijn vindt. je kan ze ergens afzetten of als er andere kinderen zijn dan gaan ze daar net zo makkelijk mee mee. Vrijdag ben ik met Susan en haar kids naar een speeltuin geweest en ik heb mijn jongens bijna niet gezien. Af ent oe kwam Erik even gedag zetten, maar die ging dan net zo goed weer met de meiden mee in de bladeren spelen. En als Erik af en toe een eindje ging wandelen dan rende de jongens er wel achteraan om hem weer de goede kant op te sturen.

Zo'n middag kan ik echt genieten van mijn jongens. En daar ben ik erg blij mee, want soms vergeet je dat ze niet alleen maar moeilijk samen kunnen zijn, maar dat het ook gewoon twee lieve jongens zijn.

Het spijt me erg voor de foto van Erik op zijn kant, maar het is na 10en en om de foto te draaien moet ik 'm eerst opslaan op de computer en dan opslaan bij blogger en dan hier neerzetten en daar heb ik nu even geen puf voor, dus helaas moet er met het hoofd gekanteld worden om deze geweldige foto te zien.