De laatste maand is er weer veel gebeurdt.
Erik loopt! Het is erg schattig hij hobbelt door het huis heen. Hij heeft nog wel iets nodig om zich aan op te trekken, stoel of muur, maar dan hobbelt hij lekker verder. Hij vindt het geweldig en kletst ook de oren van ons hoofd. Hij is echt een boef. Als iets niet lukt, zet hij het op een gillen. Hij heeft ook een erg lief nephuiltje en het beste, hij eet brood! Gisteren heeft hij een halve boterham op zonder dat ik het in de melk moest dopen. Ik ga volgende week ook proberen dat hij andere dingen eet voor het avondeten dan alleen zoete aardappel. Als ik het dun genoeg maak eet hij het misschien wel.
Over Alex is er weer meer te vertellen. Soms voel ik me daar wat schuldig over, want ik houd van mijn twee kereltjes allebei evenveel. Maar op het moment gebeurdt er veel met Alex terwijl Erik gewoon een heerlijk vrolijk lief kereltje is die ons nodig heeft en het heerlijk vindt om bij ons te zijn met ons te knuffelen en te spelen. Met een flink karaktertje waar we vast nog heel wat mee te stellen krijgen.
Maar in ieder geval hebben we voor Alex nu de diagnose Autisme spectrum stoornis. Ik dacht dat het me niets zou doen, maar toen we het rapport kregen en het daar zwart op wit staat met alle dingen die leiden tot die diagnose, dan is het toch wel confronterend.
We krijgen nu ook 4 uur hulp in de week in plaats van 1 uur. De ene week een blok van 4 uur en de andere week een dag 2 uur en een andere dag 3 uur. We hebben nu twee meiden die het af gaan wisselen en ook papieren ondertekend zodat ze hem mee kunnen nemen. Peace Haven heeft ook een huis waar mensen met een handicap wonen en daar kunnen ze hem ook mee naar toe nemen. Ik heb tweedehands ook een derde autostoel gekocht zodat we er altijd 1 thuis hebben. Op dagen dat er dan niets met Alex te beginnen valt kan ik ook bellen en dan kunnen ze hem op die dagen even meenemen en hoef ik er niet 's ochtends al aan te denken om de autostoel uit de auto te halen. We hebben ook de papieren ingevuld voor financiele hulp, dan kunnen we therapie inkopen en ook als hij straks naar school gaat daar extra hulp voor hem inschakelen.
Vanochtend hebben we Alex voor het eerst mee naar de kerk genomen. Ik heb pictogrammen getekend voor wat er ging gebeuren. Zitten, zingen, luisteren, zingen, spelen. We hebben hier een lied voor de dienst dan de votum en dan nog een lied en daarna heb ik hem naar de creche gebracht. Arian was aan de beurt voor het geluid, maar de volgende keer moet Arian hem wegbrengen want de hele weg daar was het, bye mommy, pappa? bye mommy, pappa? Want normaal brengt Arian hem naar de creche.
Het ging best goed, grandpa kwam naast ons zitten dus die moest hij ook precies vertellen wat er ging gebeuren, ' sit, sing, sssh, sing, play' maar zachtjes praten zit niet in zijn systeem. Hij was wel redelijk onder de indruk van alles, de hoop herrie en zoveel mensen. Dit blijven we voor een paar maanden doen en dan breiden we het uit.
Hij is nu met een gezin uit de kerk mee die hebben 5 kinderen en een van hun oudsten houdt hem graag bezig, dus dat komt wel goed.
Met Arian gaat het goed, hij vindt zijn werk nog steeds leuk en gaat er graag heen. Met mij gaat het ook wel goed, ik heb nog wat last van mijn nieuwe medicijnen, ik heb wat angstgevoelens, vooral tijdens autorijden op een drukke weg heb ik er veel last van. Het is wat vervelend, maar zo vaak rijd ik niet in de drukte en het zal wel over gaan. Ik ben erg blij met de hulp die ik krijg en het maakt mijn leven wat rustiger, heb wat meer tijd voor Erik en mijn huishouden.
Nu gaan we een detective kijken op youtube en genieten van de stilte. Erik slaapt, dus het is even alleen ons.
